Chrześcijańska Akademia Teologiczna w Warszawie

Jerzy Sojka, “Stawanie się wspólnotą. Wieczerza Pańska jako nota ecclesiae w publikacjach Światowej Federacji Luterańskiej” (Warszawa 2021, ss. 653) ISBN: 978–83–60273–57–9

Monografia „Stawanie się wspólnotą. Wieczerza Pańska jako nota ecclesiae w publikacjach Światowej Federacji Luterańskiej” ukazuje dynamiczny proces rozwoju największej globalnej organizacji zrzeszającej Kościoły luterańskiej – Światowej Federacji Luterańskiej – Wspólnoty Kościołów (ŚFL). Rozważany jest on w trzech kontekstach. Po pierwsze, samorozumienia ŚFL, a więc do Zgromadzenia Ogólnego w Budapeszcie (1984) rozpoznawania i uznania istniejącej wspólnoty ołtarza i ambony między Kościołami członkowskimi, a po nim pogłębiania rozumienia wspólnoty w odniesieniu do koncepcji communio. Po drugie, zaangażowania ekumenicznego, a więc odkrywania wspólnoty w perspektywie Kościoła powszechnego. Po trzecie zaś, uczenia się praktycznych konsekwencji bycia wspólnotą, a więc dostrzegania jej życiowych implikacji, zarówno w walce z apartheidem, jak i w szerszym zobowiązaniu etycznym. Ten proces budowania wspólnotowej tożsamości przebiegał w ŚFL w latach 1947-2017 w stałym dialogu z pojmowaniem Wieczerzy Pańskiej rozumianej w kategoriach nota ecclesiae, jak o tym uczy artykuł VII „Wyznania augsburskiego”. Monografia pokazuje zatem na konkretnym przykładzie, jak koncepcja jedności Kościoła ukuta przez luterańską Reformację kształtuje współczesną rzeczywistość stosunków wewnętrznych i ekumenicznych światowego luteranizmu.

 


Jakub Slawik, „Deuteroizajaszowy Sługa JHWH. Studium egzegetyczne” (Warszawa 2021, ss. 348) ISBN 978-83-60273-56-2

Monografia Deuteroizajaszowy sługa JHWH: Studium egzegetyczne poświęcona jest tekstom mówiącym o słudze Bożym w Księdze Izajasza 40-55, które czerpią z przesłania nieznanego z imienia proroka, zwanego drugim Izajaszem czy Deuteroizajaszem. Wśród tych fragmentów szczególną uwagą cieszą się cztery „Pieśni o słudze Pana” (Iz 42,1-4; 49,1-6; 50,4-9; 52,13-53,12), które przez chrześcijan zostały odczytane jako zapowiedzi odnoszące się do Jezusa z Nazaretu. Autor zadaje jednak pytanie o ich historyczny sens w czasach ich powstania, poprzedzających wiele wieków przyjście Jezusa i ich chrystologiczną interpretację. Pokazuje, że w Iz 40-55 mianem sługi Pana określane były różne wielkości i osoby: lud izraelski, a ściślej wygnańcy babilońscy i rozproszona po świecie żydowska diaspora, sam anonimowy prorok Deuteroizajasz, a nawet perski władca czy mieszkańcy Jerozolimy. W „Pieśniach o słudze Pana” sługą tym jest nigdzie wprost niewzmiankowany prorok Deuteroizajasz. Czwarta „Pieśń” o cierpiącym słudze jest niezwykłym świadectwem przekonania o sukcesie proroka, który brutalnie zgładzony pozornie poniósł całkowitą klęskę. Śmierć proroka okazuje się jednak punktem zwrotnym w spełnianiu się jego przesłania, bo dzięki niej jego zwolennicy, a potem lud izraelski, a w końcu cały świat zyskują poznanie i przyjmują Boży zbawczy plan dla świata.


 

wróć do góry Skip to content

W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. więcej informacji

Ustawienia plików cookie na tej stronie są ustawione na „zezwalaj na pliki cookie”, aby zapewnić najlepszą możliwą jakość przeglądania. Jeśli nadal będziesz korzystać z tej witryny bez zmiany ustawień plików cookie lub klikniesz „Akceptuj” poniżej, wyrażasz na to zgodę.
Polityka prywatności

Zamknij